پرچ تک فلزه و دو فلزه به انواع مختلفی از پرچکاری اشاره دارند که در صنعت فلزکاری و ساخت قطعات فلزی به کار میروند. این دو اصطلاح به نوع اتصال و شکل پرچکاری اشاره دارند:
1. پرچ تکفلزه (Single Flare Rivet)
در این روش، پرچ از یک طرف و معمولاً فقط در یک طرف ورق فلزی به شکل یک فلز فشرده یا مخروطی در میآید. این نوع پرچکاری زمانی استفاده میشود که تنها از یک طرف ورقها امکان دسترسی وجود داشته باشد. در این روش، فلز پس از ورود به سوراخ در ورق دوم به شکل یک فلز فشرده در میآید، اما تنها یک سمت ورق تغییر شکل میدهد.
ویژگیها:
- برای پرچکاری در فضاهایی که دسترسی یکطرفه دارند مناسب است.
- معمولاً در مواردی استفاده میشود که از طرف دیگر دسترسی برای انجام کار وجود ندارد.
- کیفیت اتصال به نسبت پرچهای دو فلزه پایینتر است.
2. پرچ دوفلزه (Double Flare Rivet)
در این روش، پرچ از هر دو طرف ورق فلزی به شکل فلز فشرده در میآید. این نوع پرچ کاری بهویژه زمانی که هر دو طرف دسترسی دارند، بسیار کاربردی است. پرچ دو فلزه معمولاً از استحکام بیشتری برخوردار است چون هر دو طرف ورق بهطور یکنواخت به هم متصل میشوند.
ویژگیها:
- نیاز به دسترسی از هر دو طرف ورق دارد.
- استحکام و کیفیت اتصال بالاتر از پرچ تک فلزه است.
- برای اتصال قطعاتی که نیاز به مقاومت بیشتری دارند، مانند اتصالات فلزی در صنعت هوا فضا یا خودروسازی، استفاده میشود.
تفاوتهای اصلی:
- تعداد فلزات فشرده : در پرچ تکفلزه، فقط یک سمت تغییر شکل میدهد، اما در پرچ دو فلزه هر دو سمت ورق به هم متصل میشوند.
- استحکام : پرچ دو فلزه معمولاً استحکام بیشتری دارد، چرا که هر دو طرف ورق به طور یکنواخت فشرده میشود.
- دسترس پذیری : پرچ تک فلزه زمانی استفاده میشود که تنها یک طرف به پرچ کاری دسترسی دارد، در حالی که پرچ دو فلزه نیاز به دسترسی از هر دو طرف دارد.
این دو نوع پرچ کاری در صنایع مختلف برای اتصالات محکم و مقاوم در برابر فشار، دما و سایر عوامل محیطی به کار میروند.